اسیر فصل خزان گردد عمر آنکس که     دمی اسیر اشک کند چشم مهربان تو را

نمیدانم چرا چشمانم گاهی بی اختیار خیس می شوند ،

 می گویند حساسیت فصلی است ، آری من به فصل فصل

 این دنیای بی تو حساسم .
 

اینجا زمین است ، ساعت به وقت انسانیت خواب است ، دل عجب موجود

سخت جانی است ! هزار بار تنگ میشود ، میشکند ، میسوزد ، میمیرد !

 و باز هم میتپد .
 

نامه هایم که چراغ قلبت را روشن نکرد ! امشب تمامشان را بسوزان

 شاید بتوانی تنهایی ات را ببینی

پشت آن پنجره ی رو به افق ، پشت دروازه ی تردید و خیال

 لا به لای تن عریانی بید ، من در اندیشه ی آنم که تو را

 وقت دلتنگی خود دارم و بس .

خواهش میکنم ، بی حوصلگی هایم را ببخش

بدخلقی هایم را فراموش کن

بی اعتنایی هایم را جدی نگیر

در عوض من هم تو را می بخشم که مسبب همه ی اینهایی

دیدگانت را نبند ، نگاهت را ندزد ، تو که میدانی آیه آیه ی زندگیم

 از گوشه ی چشمانت تلاوت می شود

یک عمر قفس بست مسیر نفسم را / حالا که دری هست مرا بال و پری نیست

 حالا که مقدر شده آرام بگیرم / سیلاب مرا برده و از من اثری نیست 

بگذار که درها همگی بسته بمانند / وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست 

یاد آن روزی که یاری داشتیم /ین چنین خوار نبودیم ، اعتباری داشتیم /

 ای که ما را در زمستان دیده ای با پشت خم / این زمستان را نبین ، ما هم بهاری داشتیم

چه سخت است ، تشیع عشق بر روی شانه های فراموشی

 و دل سپردن به قبرستان جدایی وقتی میدانی پنج شنبه ای نیست

تا رهگذری ، بر بی کسی ات فاتحه ای بخواند
 

تحفه ای یافت نکردم که فدای تو کنم ،یک سبد عاطفه دارم ، همه ارزانی تو
 

من قفل کردم ، صندوق قلب و دلم ، همچنین درب اتاق

 و تو چه می دانی پشت این درب پر از قفل بلبلی می خواند

 که پر از شور و وفاست

از اوج فلک ستاره چیدن سخت است / دور از منی و به تو رسیدن سخت است

ای دوست که بی تو زندگی زندان است / بدان که از تو دل بریدن سخت است
 

خاک پایت بوسه گاهم بود و بس / بر سر راهت نگاهم بود و بس

ای نگاهت تکیه گاه خستگی / عشق تو تنها گناهم بود و بس

از ما که گذشت ! ولی به دیگری موقتی بودنت را گوشزد کن

 تا از همان اول فکری به حال جای خالیت کند